This is the third installment of an ongoing fictional story in Dutch called “Het Heerengymnasium”. The first part was published on January 9 and the second part last week. My intent is to publish a new part every Monday. If you like the writing, please consider buying my book “Op zoek naar het rendement” on Amazon (also Dutch) or the joint effort “The Better Business Book” (English).

De klassen stroomden leeg in de gangen van het monumentale schoolgebouw. Met het brommen van de schoolbel veranderden de gangen steevast in een drukke mierenhoop waarin bijna alle leerlingen richting de kantine stroomden. De opgelaten tred waarmee zij liepen stond in schril contrast met het sjokken waarmee ze over drie kwartier naar de lokalen terug zouden komen.

Ik voegde me bij de stroom die richting de eerste etage ging, waar de schoolkantine zich bevond. Met dit druilerige weer was naar buiten gaan sowieso geen optie. Tweemaal daags verregend worden leek me wel voldoende.

“Daar kwam je toch goed mee weg, Robert” klonk Mark, die naast mij liep, met een overslaande puberstem. Hij had in de Griekse les zojuist in het schoolbankje direct naast mij gezeten, en dus mijn dagdroom-episode volledig meegekregen. Nu liepen we samen naar de kantine.

Mark was net iets korter en iets breder dan ik. Hij kwam uit hetzelfde dorp, waardoor we veel samen optrokken. Hij had zijn donkerblonde haren altijd met wet-look gel in een net-uit-bed kapsel. Ironisch genoeg kostte het iedere ochtend zeker tien minuten werk voor de spiegel om er uit te zien alsof hij zojuist ontwaakte.

“Ja, gelukkig wel” reageerde ik, “wil je wat halen?” In de kantine zat een klein winkeltje waar je frisdrank en snacks kon kopen. Gezond eten werd er niet verkocht, laat staan verse lunch. Zelf nam ik altijd mijn eigen belegde boterhammen mee naar school, zoals de meeste leerlingen deden, maar haalde soms wel een blikje cola of gevulde koeken bij de kantinejuffrouw.

“Ja, chill” antwoorde Mark op mijn vraag. Dus sloten we ons achteraan in de rij voor het verkoopluik nadat we de kantine waren binnengelopen. Inmiddels stonden er al zes leerlingen voor ons te wachten, maar gelukkig liep het altijd snel door. De schoolkantine werd al zeker twintig jaar door dezelfde vrouw bemand, die nu al dik in de zestig was. Aangezien het assortiment ook al jaren onveranderd was gebleven ging de verkoop praktisch automatisch.

“Ik heb ècht geen zin in bio straks. Van der Heuvel is ècht tè saai” zei Mark. Ondertussen at hij een verfrommelde boterham met worst die hij tijdens het wachten al uit zijn rugzak had gehaald. Het brood was volledig platgedrukt, omdat hij het in zakjes mee naar school nam. Vanwege die reden had ik een ouderwetse broodtrommel, maar dat was bepaald niet cool.

“Ja, echt. Bio is gewoon arelaxt.” We waren al bijna aan de beurt. Er stond alleen nog een brugklasser voor ons, die nu geholpen werd door de kantinejuffrouw. Dat het een eersteklasser was kon je makkelijk herkennen aan de gigantische rugzak die hij met zich mee sjouwde. Het had me niet verbaasd als deze jongen zelfs zijn atlas nog mee naar school nam. De jongen bestelde een roze koek en een fanta door het luik. De oude vrouw keerde zich om de waren uit haar winkel te pakken. Ik had ondertussen ook een boterham uit mijn tas gepakt. Deze was belegd met kaas.

Ik voelde een por tegen mijn zij. Ik wankelde en mijn half opgegeten kaasboterham viel op de grond. “Opletten, Rubbert!” hoorde ik een smalende stem achter me roepen. Ik draaide me om en zag dat het Barend was geweest die opzettelijk tegen mij was aangelopen. De bleke jongen was na even gniffelen toen ik knielde om de halve boterham op te pakken weer doorgelopen.

Terwijl Barend verder liep naar een rond tafeltje achterin de kantine bedacht ik in mijn hoofd wat ik terug had moeten zeggen. De perfecte woorden kwamen mij in dit soort situaties helaas wel vaker pas achteraf te binnen, nadat ik al lang en breed met mijn mond vol tanden had gestaan.

“Wat mag het wezen?” Ik was inmiddels aan de beurt. De kantinejuffrouw keek mij ongeduldig aan. Timide bestelde ik een cola en gaf de oude vrouw een twee Euro muntstuk daarvoor terug.

If you want to keep on reading, continue to the fourth part published on January 30.

Tagged with:
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *