This is the twelfth installment of an ongoing fictional story in Dutch called “Het Heerengymnasium” regularly published on Wednesdays. The first part was published on January 9 and the twelveth part published on April 19. If you like the writing, please consider buying my book “Op zoek naar het rendement” on Amazon (also Dutch) or the joint effort “The Better Business Book” (English).

Door alle gebeurtenissen van de dag voelde ik me tegen tien uur al behoorlijk uitgeput. De schooldag was dan misschien nog maar net begonnen, ik verheugde me al op het einde van de dag. Reikhalzend keek ik uit naar de pauze. Drie kwartier geen les zou zeker goed doen, al zou ik nog liever thuis een uurtje op de bank hangen.

Het enige dat ons nog van de broodnodige rust scheidde – het was inmiddels kwart voor elf – was de mentorklas. Dit was het enige lesblok in de week dat geen normaal vak was, maar ging over voortgang, toekomst en de sociale situatie in de klas. Meestal was het een vrij rustige les waarin ik meestal alvast wat huiswerk afmaakte, zodat ik dat thuis niet meer hoefde te doen. Met die gedachte in het achterhoofd zocht ik een plekje aan de zijkant om ongestoord mijn gedachten te kunnen ordenen.

De mentor van mijn klas was diezelfde leraar Grieks die eerder deze week mij uit mijn dagdroom had getrokken. Hij was een ouderwetse strenge docent, die altijd rondliep in een ribbroek met een net overhemd en een colbert. Daarbij had hij zijn bruine haren in een zorgvuldig gekamde scheiding. De beste man was simpelweg de belichaming van een traditionele schoolleraar.

Op deze ochtend liep onze mentor het lokaal binnen met een stevige stapel enveloppen in de hand. Direct na binnenkomst legde hij de stapel op zijn bureau, waarna hij snel ter zake kwam. “Dames, heren, zoals jullie wellicht gehoord hebben gaan wij tijdelijk leerlingen van de Bergschool hier opvangen.” Hij pauzeerde om de reacties op de gezichten van mijn klasgenoten te peilen. Er was echter niet zoveel te zien, omdat door al het geroddel het inmiddels geen nieuws meer was. “Jullie krijgen straks allemaal een brief van mij mee voor jullie ouders. Daarin staat voor hen uitgelegd wat de situatie precies is en wat er gaat gebeuren. Vandaag wil ik het echter met jullie over de brand hebben en hoe de komende tijd er uit zal zien.” Ik vond het moeilijk te geloven dat de traditionele docent daadwerkelijk in onze gevoelend geïnteresseerd was. In tegenstelling tot de les van mevrouw Reijnaerds twee blokken eerder bleef de klas nu keurig stil.

“Kent iemand van jullie toevallig iemand op de Bergschool?” vroeg de leraar aan de klas. Niemand in het lokaal stak zijn of haar vinger op. Zelfde kende ik daadwerkelijk niemand uit het zuiden van het stadje, mede omdat ik uit een ander dorp kwam. “Helemaal niemand?” vroeg de classicus met een lichte sarcastische klank in zijn stem. Voorin de klas ging een twijfelende hand langzaam omhoog. “Ja, Julia?” vroeg de mentor aan het meisje dat haar vinger had opgestoken. “Ik denk dat Denise daar tegenwoordig op school zit, meneer.” antwoordde het meisje. Denise was een meisje dat twee jaar geleden in onze klas had gezeten, maar door haar slechte cijfers in de tweede klas van school had gemoeten. “Ah, Denise van Gestel. Spreek je haar nog wel eens?” informeerde de docent. “Nee, eigenlijk niet meneer. Ze is gewoon de enige die ik daar ken.” reageerde Julia.

Op de een of andere manier leek de sociale druk in de klas Julia niets te doen. Het roodharige meisje probeerde altijd elke vraag van een leerkracht zo goed en letterlijk mogelijk te beantwoorden. Ze lette dan ook enorm goed op in de lessen en wist altijd precies te vertellen waar we gebleven waren als een docent dat zelf ook even niet meer wist. Julia had er totaal geen moeite mee dat bijna iedereen in onze klas haar een betweterige bolleboos vond, zo lang ze maar goede cijfers haalde. Als nagekeken toetsen werden teruggegeven kon je meteen zien als ze lager dan een acht had gehaald, dan trok haar gezicht direct in zulke zure plooien dat het leek alsof ze een glas azijn had gedronken.

Ondertussen was de klas weer volledig stil gevallen. De mentor leek te besluiten dat het weinig nut had om over bekende leerlingen van de Bergschool te praten. Daarnaast denk ik dat hij het wel genoeg empathie had gevonden. In kalmte begon hij uitleg te geven. “De brand heeft de Bergschool grotendeels verwoest. Om te voorkomen dat de leerlingen een les achterstand krijgen zullen ze op verschillende noodlocaties les krijgen totdat het gebouw weer gerestaureerd is. De gemeente zegt dat het in ieder geval tot de kerstvakantie gaat duren, maar de rest van het schooljaar lijkt mij aannemelijker.” Hij pauzeerde. Die laatste zin had hij smalend uitgesproken om zijn dedain voor de gemeentelijke capaciteiten te tonen.

De leerlingen in het klaslokaal keken elkaar zoekend aan. Hoewel het nog altijd rustig bleef hoorde ik wel achter mij zachtjes fluisteren. “Het hele jaar?” mompelde een van mijn klasgenoten. De mentor trok zijn gezicht in een serieuze blik. “Onze school zal de VWO’ers van de Bergschool zo lang opvangen. Jullie hebben waarschijnlijk al de noodlokalen op het pleintje voor de school gezien De leerlingen zullen daar les krijgen van hun eigen docenten. Wel zullen ze gezamenlijk met jullie pauze hebben en van onze faciliteiten gebruik maken.” Wederom pauzeerde de classicus om ons de informatie te laten verwerken.

“Afgezien van het feit dat jullie Latijn en Grieks hebben, volgen zij hetzelfde niveau als jullie. Al maakt natuurlijk niets zo gelukkig als de klassieke talen.” De leraar pauzeerde, maar niemand maakte gebruik van het moment om om zijn grap te lachen. “Het zou fijn zijn als jullie je als goede gastheren en dames kunnen opstellen. Deze periode is al zwaar genoeg voor hen door alle onzekerheid. Er zal ook een welkomstbijeenkomst in de aula zijn op maandag, waar onze rector kort zal spreken.”

Nu pakte de mentor de stapel met enveloppen van zijn bureau. “Vergeet niet deze brief aan je ouders te geven” zei hij, terwijl hij langs de tafeltjes liep om iedereen een exemplaar te geven.

If you want to keep on reading, stay tuned for the fourteenth part.

Tagged with:
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *